Lieve iedereen, Ja, het gaat goed hier hoor! De kinderen gaan prima; Lajo is in principe klaar met alle operatieperikelen en de jongens gaan ook lekker met alles. Ik ben alleen erg lang stil geweest en dat zijn jullie natuurlijk niet van mij gewend. Maar.... er was een goede reden voor. Ik ben namelijk begin dit jaar gestart met een eigen bedrijfje (jaja!!): ik ga webdesign, beeldbewerking en interieur fotografie aanbieden en mijn bedrijfje is 'teKiek!' gedoopt. Maar tja, als je met zoiets wil gaan beginnen gaan daar met een gemak een aantal maanden van voorbereiding aan vooraf. Ik had weinig tijd voor andere dingen dus! Inmiddels ben ik zover dat ik echt 'los' kan en dat is reuze spannend! Neem een kijkje op de site: www.tekiek.nl en laat me weten wat je ervan vind. Of beter nog: zegt het voort!  Ik hoop binnenkort weer eens een momentje te hebben voor een langere update......

....Op de valreep nog even een berichtje in het oude jaar. Het kan nog net!

Hopelijk heeft iedereen hele fijne kerstdagen gehad en gaat iedereen vanavond genieten van een ontzettend gezellige, warme en feestelijke jaarwisseling.

Wij zijn het wel van plan in ieder geval!

Vandaag een echte traditionele oudjaarsdag: zelf oliebollen en appelflappen bakken daarbij keihard meeblèrend met de top 2000 die daar keihard bij aanstaat, hapjes maken, vuurwerk kopen (niet te gek hoor...!!).....

 

Lajo gaat zo haar bedje opzoeken. Ze is niet al te fit en wil nu al naar bed. We zien wel hoe die zich rond middernacht zal houden. Slaapt ze door dan slaapt ze door. Helaas voor ons (dat dan wel.. haha!) want dan kunnen we niet al te lang de straat op. En dat is toch altijd wel weer een feest. Vandaag heb ik op het plein bij het dorpscafé een heus 'Camp-Oosterstreek' zien verrijzen. Compleet met slagboom. Wat zich in het kamp afspeelde kon ik niet zien helaas (nieuwsgierig als ik ben) maar het zag er erg geheimzinnig uit!

Wel heeft iedereen in het dorp een uitnodiging gekregen om vanavond dit 'Camp' te bezoeken zodat iedereen met eigen ogen kan zien wat zich daarbinnen bevindt.

Lang leve onze oudejaarsvereniging! Ben heel benieuwd!!!

 

En onze jongens? Tja, kleine jongetjes worden groot. Geen kinder-vuurwerk pakket voor hen dit jaar. Ze wilden een slof rotjes en tolletjes (wel zo goedkoop overigens).

Knallen willen ze! En ook wilden ze heel graag een fikkie stoken want ze zagen meer mensen die dat deden. Om boze geesten te verjagen? Jajaja.... 't zal wel!

En zo hebben ze vanmiddag   samen houtjes gezocht, de vuurkorf op de oprit gesjouwd, aanmaakblokjes gebedeld bij de buurvrouw en bij mama-selluf en een heus brandje gesticht (in de vuurkorf dus, dat wel gelukkig!).

De hele middag en een deel van de avond hebben ze zich er mee vermaakt en het liefst gingen ze nu alwéér naar buiten om verder te stoken en te knallen.

Maar dat doen we dus even niet..... straks is er nog tijd genoeg!

In ieder geval gaan zij niet meer naar bed voor twaalven. Ze houden het bèst vol (zeggen ze zelf) en daar zouden ze ook best eens gelijk in kunnen hebben. Ze hebben ook alle drie de Harry Potter films uit gekeken die rond de kerstdagen werden uitgezonden. Pa en ma lagen te snurken op de bank. Die trokken het niet tot het eind. Nee, dan die twee grote jongens van ons!

 

Maar goed, wij gaan zo maar eens aan de oliebollen beginnen. Sluit ik nog even af met een serie foto's van onze kleine pyromanen!

 

Alvast heel veel liefs en een heel gelukkig en gezond Nieuwjaar van ons alle vijf!  

 

       

 

Even een korte update. Maar wèl één met mini-fotoshow!

Het gaat hier prima met de kindjes. Lajo haar arm zit inmiddels in prachtig roze gips verpakt (haar tweede gipsje al: het eerste -groene- is al een keer verwisseld tijdens een wondcontrole) en de dokter is tevreden. Hopelijk mag het gips er over een week of twee definitief af en dan zijn we voorlopig even af van het gedokter.

Inmiddels zijn we voor de eerste keer bij de ergotherapeute in Beetsterzwaag (revalidatiecentrum) geweest om te kijken of ze misschien ook bepaalde hulpmiddelen zou kunnen gebruiken. Maar vooralsnog lijkt dat mee te vallen. Ze is reuze handig met het zoeken van eigen oplossingen. Alleen dingen als knippen, knopen dichtmaken, veters strikken zullen misschien wat lastiger zijn.

Op school gaat ze als de brandweer en ze veranderd enorm!

Ook heeft ze een echte, heuse, dikke vriendin! Ze spelen met elkaar, zijn op school niet bij elkaar weg te slaan, lopen handje in handje... echt heel lief!

 

En de jongens? Nou, die zijn ook bijna onherkenbaar veranderd! Ze zijn groot, slim en sportief. En knap!!!

Ze hadden tot voorkort van die hele lange manen. Best mooi al vond ik het de laatste tijd toch een beetje gaan lijken op het kapsel van Jeroentje uit 'Jan Jans en de kinderen'. Maar goed, ze zijn baas over hun eigen haren dus  ik liet het maar lekker zo.

Tot Suman ineens meldde dat hij wel naar de kapper wilde. Geen gedraal: ik heb meteen een afspraak gemaakt bij de kapper. Oók voor Piku want misschien kon de kapper hem overhalen de boel een beetje in model te laten knippen.

En zo geschiedde. De heren doken in een 'modellenboek' en Piku koos het kapsel van Matthijs van Nieuwkerk (uit 'de Wereld draait door' weet je wel?). Suman vond een plaatje van David Backham en wilde zichzelf dat kapsel aan laten meten. En dat was kòrt!!!!! Wauw!!!!! Nadat de kapster vroeg of hij het ècht zeker wist ging de schaar erin. En het resultaat mocht er voor beide heren wezen!

En wat ook leuk is? Mensen zien nu eindelijk wie wie is!

 

 

 

Ziezo, we zijn weer thuis. Lajo mocht na een relatief rustige nacht  lekker mee naar huis. Martin sliep bij haar vannacht een ook dat ging redelijk rustig. Echt lekker doorslapen zat er voor hem niet in (ze huilde niet veel maar kreunde en steunde nogal wat) maar het ging.......

Wel moest Martin een verpleegkundige die om twee uur (!!) 's nachtts Lajo's bloeddruk op kwam meten (wat de hele avond door niemand gedaan was en wat ook niet nodig was want je kon zo ook wel zien dat ze prima in orde was!) even waarschuwen dat, wanneer ze echt die bloeddruk zou gaan meten, waarschijnlijk de hele afdelining wakker geschreeuwd zou krijgen. De (verstandige)verpleegkundige taaide toen maar af met haar bloedrukmetertje...haha!

Vamorgen mocht onder luid protest de venflon uit, de arts (nou ja ,de co) kwam nog even langs, ze mocht haar bed uit, de kleren aan en vertrekken.

En dat was maar goed ook want Lajo gedraagd zich in het t ziekenhuis als een nogal onhebbelijk prinsesje.. Ze wil alles nú en meteen, commandeert alsof wij haara hofhouding zijn en schreeuwt zodra ze haar zinnetje niet krijgt de hele toko bij elkaar. Thuis is ze veel meer zichzelf. Vandaar dat we erg blij waren dat we mochten gaan.

Om half één waren we weer thuis.

Nu nog een paar weken gips controle enzovoort en dan is shet voorlopig even gedaan met alle operaties. Olé! Het eind komt in zicht!

Pfoeiii!! Laat tijdstip om nog te bloggen maarreh.... ik wil iedereen graag toch even vertellen dat het weer klaar is. De operatie van Lajo zit er weer op, het 'hek' (de externe fixateur) is er weer uit en de patient is tamelijk monter!

Op dit moment ligt ze ontspannen te slapen. Ik heb vanavond de hele avond naast haar bed omgehangen en Martin heeft mij net afgelost. Ik hoop dat ze de hele nacht zo rustig blijft als ze vanavond was want dan hebben ze allebei (hij èn Jo) een goede nachtrust.

Vanmorgen om negen uur vetrokken we uit het Ronald Mc.Donald huis met een vrolijk meisje. Maar naarmate ze dichterbij het ziekenhuis kwam werd ze wat minder fleurig. En toen een verpleegkunige haar haar kamer en bedje aanwees kwamen de eerste tranen al.

Gelukkig kon de opname vlot afgehandeld worden en mocht Lajo bijna meteen haar pré-medicatie (waar ze lekker 'stoned') van zou worden, al hebben. Daarna mochten we haar nog even meenemen naar de speelkamer waar we al snel met een heel lollig, ontspannen meisje te maken hadden. Ze was hartstikke dronken van die pré! Geen probleem: ze was in ieder geval ontspannen en daar ging het om.

Rond half één mocht ze vervolgens naar de OK. En pré medicatie of niet, dat was toch wel weer GROTE paniek!!!! Ik ging met haar mee en het was weer een hele strijd met de kleine tijgerin. Ze wilde niet, schopte de anesthesist haast onderuit toen hij alleen nog maar even naar een vaatje op haar voet kéék en krijste alsof ze vermoord zou worden (en wellicht dacht ze ook wel dat dat zou gaan gebeuren).

Op de kap (veiliger voor alle omstanders) ging ze vervolgens in slaap en éénmaal onder zeil mocht ik vertrekken.

Martin en ik gingen samen even de stad in om de tijd te doden en wat afleiding te vinden en, ontaarde ouders als wij zijn, kochten daar zelfs nog een mooi nieuw shirt voor Martin!

Na een beetje omhangen in de stad en in het ziekenhuis kwam rond drie uur het telefoontje dat het klaar was. Ik mocht weer naar haar toe in de uitslaapkamer.

En eigenlijk ging het vanaf dat moment alleen maar voorspoedig. Ze was niet erg in paniek, tamelijk rustig en had geen pijn (zei ze).

Eénmaal op de afdeling wilde ze vooral snel drinken want, zo had ze in haar oren geknoopt, als ze goed dronk mocht het infuus er snel uit.

Ze dronk, deed een spelletje met ons, at een bord aardappelen en bloemkool, dronk nog meer en ja hoor, het infuus mocht eruit! Helaas bedacht ze zich dat ze dat bij nader inzien tòch liever niet wilde (stel dat het zeer zou doen; dat slangetje eruit) dus kozen we de gulden middenweg: het infuus werd afgekoppeld, de venflon bleef zitten tot morgen. Handig ook voor het geval ze toch nog erg pijn zou gaan krijgen. Kon daar nog makkelijk een shotje door. Maar tot dusver was zo'n shot nog niet nodig.

En nu slaapt ze dus. Eigenlijk heel ontspannen zonder al te veel pijnmedicatie gehad te hebben en zonder piepend, brubbelend, bliebend en alarmerend infuus.

Dat geeft hoop voor morgen! Wie weet mag ze dan toch lekker al naar huis!!!!!!

Ik hou jullie op de hoogte!

Voor iedereen die met ons meeleeft een dikke kus!

Het heeft alweer véél te lang geduurd maar hier is er weer één: een update vanuit huize Postma. Het was druk hier (zoals gewoonlijk) en bovenop de normale drukte kwam ook nog eens de marathon voorbereiding van mij. Die zit er nu bijna op. Nog anderhalve week en ik sta aan de start in Berlijn (bibberrrr......)

 

Ondertussen is de school weer begonnen. We zitten dus weer in het normale ritme van alledag. Nou ja, normale ritme? Het is toch wel iets anders nu want Lajo is na de vakantie óók op de basisschool begonnen. Zij zit nu dus ook vijf dagen per week op school en dat is wel even wennen hoor. Geen gezellig gedreutel om mij heen overdag, spelletje doen bij de koffie, niet meer gezellig samen boodschappen doen..... weer een hoofdstuk(je) afgesloten.

Maar goed; Lajo vond (en vindt) het vanaf de eerste dag helemaal geweldig op school en stiekem vind ik het wel heel fijn dat ik nu eindelijk weer eens aan wat klussen in huis toe kom.

Lajo is ook echt helemaal op haar plaats op school. Ze gaat met heel veel plezier en is een soort wandelende agenda van de juf. Ze weet iedere dag precies wie er hulpje is die dag, wie er die dag naar de tandarts moest en wel knutselwerkje er gedaan gaat worden. Ze speelt thuis ook telkens schooltje en dat is heel grappig!!

Ook heeft ze een echte vriendin waarmee speelafspraken gemaakt moeten worden. Daarmee is ze echt dik! Ze giechelen samen heel wat af en lopen handje in handje of met de armen om elkaar heen.... Allemaal geweldig om te zien!

 

Ook de jongens hebben het prima naar hun zin. Zij zitten niet meer bij elkaar in de klas. Groep 5 is gesplitst en dat was de uitgelezen kans om de jongens uit elkaar te halen want dat was geen overbodige luxe. De heren kunnen erg leuk samen spelen maar zitten elkaar de laatste tijd soms ook heel erg in de weg en ook in de klas speelde dat behoorlijk. Nu dus niet meer en ze vinden het allebei erg leuk in hun nieuwe klas.

Ze zijn ook weer begonnen met hockey en dat doen ze zo mogelijk met nòg meer plezier!

Martin en ik hebben ondertussen een soort duo-baan aanvaard als hockey coach van hun team. Leuk om te doen (al hebben we de ballen verstand van hockey.. :))

 

Maar om nu even terug te komen op de titel van dit blogje: we weten ook wanneer Lajo haar hekje eruit mag! Vorige week kregen we de oproep: maandag (24 september) zal het gaan gebeuren.

Hekje eruit, hand definitief recht op de onderarm plaatsen, pezen en spieren omleggen.... een hele ingreep!

We hopen desondanks dat ze na één nachtje weer naar huis mag want alle stress in het ziekenhuis is voor Lajo nog het meest belastend van alles! Nergens knapt ze beter op dan thuis.

We zullen het wel weer zien.......

Ik ga jullie weer op de hoogte houden!

Na een behoorlijke time out ben ik weer 'on air'!

Maar vooralsnog houd ik dit eerste blogje even kort. Want het lijkt wel of ik het meteen weer drukker heb dan ooit!

Hopelijk heb ik snel tijd om door middel van een foto collage een impressie van onze (heerlijke, nuttige, broodnodige en veel te korte) vakantie te geven.

 

Tja, het drukke leven thuis is inmiddels weer helemaal begonnen.

Er moet gewerkt worden aan een nieuwe site voor de stichting, en de site van de menvereniging die ik in elkaar geknutseld heb moet ik nodig af gaan werken. Thuis moeten we nu echt het één en ander eens aan gaan pakken, het hok van de kippen moest aangepakt, de pony's weer thuisgehaald en opgeknapt enz.

Ik ben met het lopen (weer) op schema voor de marathon maar het wordt zo langzamerhand zwaar en erg tijdrovend. Gelukkig vind ik het nog altijd leuk! En ik ben blij dat ik überhaupt nog loop want in de vakantie leek mijn kuit even definitief roet in het eten te gooien (zie: http://hiekjeloopt.punt.nl)

 

Met de kinderen gaat het goed. Ze hebben genoten op Terschelling en de jongens genieten nu nog een paar dagen van 'Speelland' (www.speelland-noordwolde.nl).

Met Lajo moet ik morgen weer naar Rotterdam en eigenlijk hopen we dan stiekem toch te horen wanneer de fixateur (het 'hekje' op haar arm) er nu eindelijk eens uit mag.

Niet dat ze er last van heeft hoor. Sterker nog: ze heeft er na de laatste operatie eigenlijk helemaal géén last meer van gehad! Maar na acht maanden zal het eind nu toch wel eens in zicht gaan komen? Nou ja, we zullen het wel horen morgen!

 

Suman had daarbij ook nog een kleine verassing in petto voor ons. Hij kreeg dit weekend ineens heftige buikpijn. Na het een poos aangekeken te hebben ("ach jongen, piep toch niet altijd zo!") werden de klachten toch steeds serieuzer en zo zat ik in de nacht van zondag op maandag met hem op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Hij bleek een onrustige blindedarm te hebben. Na bloedonderzoek, een echo van zijn buik en nog een keer bloedonderzoek bleek dat zijn blindedarm weliswaar onrustig was maar nog niet voldoende om hem eruit te vissen. We moeten het nu goed in de gaten houden en Suman mag gewoon doen waar hij zin in heeft. En gelukkig knapt hij inmiddels wat op hoewel hij nog steeds 'last' heeft.

Maar goed, geen operatie (goddank!)......

 

Ik hou jullie allemaal wel weer op de hoogte omtrend het wel en wee in huize P!

't Is me weer wat!

 

Hectische tijd achter de rug: Lajo haar operatie vorige week (het gaat overigens super met haar!), laatste school- en werkdagen die er nog even doorgeploeterd moesten worden, we hadden nog een verjaardag te vieren (van Martin) enz. enz. enz. Kortom: tijd om te bloggen was er niet echt.

Enneh... oh ja, mijn looptraining ging in de tussentijd ook nog gewoon door; het trainingsprogramma voor Berlijn is nu echt begonnen. Oefff.... Maar meer hierover op mijn loopweblog.

 

En het zal de komende weken ook wel stil blijven van deze kant. Het is namelijk de hoogste tijd om eens wat rust te gaan nemen! En dat is dan ook precies wat we nu eens gaan doen.

Tot over een week of vier!

 

 

Pfffoeh..... het is weer gebeurd, het zit er weer op..... De operatie is achter de rug en de patient inmiddels ook alweer ontslagen. Alles goed en wel maar het viel wederom niet mee voor d'r.

Zondag vroeg in de avond vertrokken we alvast naar Rotterdam omdat we ons op maandag al vroeg moesten melden in het Sophia. We zouden een nachtje in het ons inmiddels bekende Ronald McDonald huis (zonder mc Flurry!) slapen met z'n drietjes en daarna evt. ditzelfde adres als logeerhuis tijdens de opname gaan gebruiken.

Het was nogal wisselvallig weer geweest overdag maar de avond was heerlijk dus nadat we ingecheckt hadden gingen we nog even lekker de stad in. Erg gezellig en Lajo genoot: laat naar bed en nog een grote ijsco bij een beroemde (zo werd ons verteld) Rotterdamse ijssalon!

Maar de volgende dag was het al snel minder genieten. Lajo voelde de bui meteen al hangen; ze zou 'opereert' worden en dat wilde ze niet!

Om negen uur stapten we volgens afspraak het ziekenhuis binnen en werd Lajo opgenomen om meteen te horen dat ze waarschijnlijk pas rond twaalf uur aan de beurt zou zijn. Lekker... waren we daarvoor al een dag eerder afgereisd? We hadden nog makkelijk zelf de jongens naar school kunnen brengen. Hmmm.....

Gelukkig is er in het Sophia een leuke speelkamer en dus kon Lajo knutselend de ochtend doorbrengen terwijl wij héél veel koffie naar binnen werkten. Ondertussen kreeg ze de verdovingszalf en mocht ze vast het 'drankje waar ze wat rustig van kon worden'. Op zich al activiteiten die voor stress zorgden!

En toen was het zover; ze mocht naar de OK. Mevrouw mocht in slaap op de kap deze keer (gelukkig geen prik in haar voetje!) maar ook dat vond ze niet echt leuk. Verzetten was echter zinloos, ze zeilde snel weg en voor ons begon het wachten.

Anderhalf uur later was ze klaar. Ze werd onrustig en boos wakker maar had gelukkig geen pijn. Snel naar de afdeling en dan maar hopen dat ze vlot genoeg hersteld zou zijn om naar huis te mogen.

Dat zat ons alleen nog niet glad. Mevrouw was boos! Ze wilde niets; ze wilde niet drinken en dat slangetje (infuus) in haar voet moest weg ("ja, maar als je goed drinkt mag dat slangetje eruit!"). Alleen het slangetje mocht er toch ook niét uit want dat zou misschien wel zeer doen. Ze wilde een spelletje doen maar dan wel bij de tafel en als ze bij de tafel zat wilde ze persé weer in bed enz. enz.

Na eerst een poos lief, geduldig en vriendelijk aandringen was voor ons op een gegeven moment de maat vol. Ze zei dat haar arm geen pijn deed dus wij vonden dat er dan verder ook  niet zoveel reden tot aanstellen was. Drinken, plassen en infuus eruit! Na wat aandringen en veel tranen was dat snel geregeld. Gelukkig!

Toen bleek de wond nog flink te lekken. Wachten op de dokter dus. Maar ook die ging accoord met ontslag en zo konden we toch nog dezelfde avond aftaaien.

En nu maar hopen dat alles goed zit en goed blijft gaan zodat we toch nog op vakantie kunnen volgende week!